Żyłki feederowe

Żyłki feederowe – stworzone do łowienia z koszyczkiem

Łowienie feederem to setki rzutów ciężkim koszyczkiem w ciągu jednej zasiadki. Żyłka musi wytrzymać duże obciążenie przy rzucie, szybko tonąć, aby nie znosił jej wiatr ani powierzchniowy prąd, i przenosić na szczytówkę nawet delikatne brania leszcza czy płoci. Żyłki feederowe mają zwykle niską rozciągliwość, gładką powierzchnię, która dobrze przechodzi przez przelotki, oraz podwyższoną odporność na przetarcia o dno, muszle i kamienie. W tej kategorii znajdziesz żyłki do klasycznego feedera, pickera i method feedera.

Jak dobrać średnicę żyłki feederowej?

• 0,16–0,18 mm – picker i lekki feeder, łowienie płoci i leszczy blisko brzegu, lekkie koszyczki do 30 g;
• 0,20–0,22 mm – uniwersalny feeder na jeziora i wolno płynące rzeki, koszyczki do 60–80 g;
• 0,25–0,28 mm – method feeder, łowienie karpi na łowiskach komercyjnych, cięższe koszyczki i rzeki z nurtem;
• 0,28–0,30 mm – ciężki feeder, bardzo dalekie rzuty i łowienie dużych ryb w zaczepach.

Przy dalekich rzutach ciężkim koszyczkiem stosuje się przypon strzałowy – kilka metrów grubszej żyłki, która przejmuje obciążenie w momencie rzutu.

Cechy dobrej żyłki feederowej

Tonięcie

Żyłka feederowa powinna szybko tonąć. Dzięki temu po zarzuceniu i podciągnięciu zestawu linka leży pod wodą, a wiatr i fala nie przesuwają koszyczka ani nie zakłócają pracy szczytówki.

Niska rozciągliwość

Mała rozciągliwość poprawia czułość zestawu i skuteczność zacięcia na dużą odległość. Branie jest lepiej widoczne na szczytówce, a zacięcie szybciej dociera do haczyka.

Odporność na przetarcia

Żyłka ciągnięta po dnie ociera się o kamienie, muszle racicznicy i zatopione gałęzie. Twarda, odporna powłoka pozwala łowić dłużej bez ryzyka zerwania zestawu.

Kolor

Żyłki w ciemnych, brązowych lub oliwkowych odcieniach są mało widoczne przy dnie. Jaskrawa żyłka lepiej widoczna nad wodą ułatwia obserwację toru zestawu i trafianie w to samo miejsce.

Żyłka czy plecionka do feedera?

Plecionka niemal się nie rozciąga i daje najlepsze czucie na dużych odległościach, dlatego chętnie stosuje się ją w ciężkim feederze i w rzekach. Żyłka jest bardziej uniwersalna, lepiej amortyzuje hol na cienkich przyponach i jest łatwiejsza w obsłudze. Do method feedera i łowienia karpi na łowiskach komercyjnych zwykle wybiera się żyłkę, która chroni przed spinaniem się ryb blisko brzegu.

Ile żyłki nawinąć na szpulę?

Na kołowrotek feederowy wystarczy zwykle 150–200 m żyłki. Jeśli szpula jest głęboka, nawiń najpierw podkład z tańszej żyłki, a dopiero na nim żyłkę główną – oszczędzisz pieniądze i zachowasz właściwy poziom nawinięcia, ważny przy dalekich rzutach. Żyłka powinna kończyć się 1–2 mm poniżej krawędzi szpuli. Przy każdej zasiadce sprawdzaj kilka pierwszych metrów – to one najbardziej się przecierają podczas rzutów i holu.

Najczęstsze pytania o żyłki feederowe

Jaka żyłka do feedera na początek?

Na początek wybierz tonącą żyłkę feederową 0,20–0,22 mm. Sprawdzi się na jeziorze, stawie i w wolno płynącej rzece z koszyczkami do 60–80 g.

Jaka żyłka do method feedera?

Do method feedera najczęściej stosuje się żyłkę 0,25–0,28 mm, która wytrzyma rzuty ciężkim koszyczkiem i hol karpia na łowisku komercyjnym.

Do czego służy przypon strzałowy w feederze?

Przypon strzałowy to kilka metrów grubszej żyłki, na przykład 0,28–0,30 mm, połączonej z cieńszą żyłką główną. Przejmuje obciążenie podczas mocnego rzutu ciężkim koszyczkiem i chroni zestaw przed zerwaniem. Stosuje się go przy dalekich rzutach i w ciężkim feederze.

Czy żyłka feederowa musi tonąć?

Tak, to bardzo ważne. Tonąca żyłka nie jest znoszona przez wiatr i fale, dzięki czemu koszyczek pozostaje na miejscu, a szczytówka pokazuje tylko brania.